مهر تا بهمن سال ۸۵:

یکی از بدترین دوران زندگیم! چهارماهی بود که توی دانشگاه کار میکردم،اینقدر بد بود وعذابم داد که بعد از یک سال فارغ التحصیلی دلم نمیخواد پامو آموزش بذارم و مدرکمو بگیرم! هرچند تجربه های خیلی خیلی مفیدی بدست اومد اما بد بود .بد بود .بد بود. محیطش،رفتار آدماش،ارباب رجوعاش،هرثانیه و هر لحظه اش مثل سوهانی بود که روحت رو ،جسمت رو با شدت هرچه تمامتر خراش میداد ..

چقدر سختی کشیدم توی این چهارماه،چقدر سخت بود،هیچ وقت سو ء استفاده های کارمندهای اونجارو نمیبخشم،هیچ وقت ظلمی که درحقمون کردند رو یادم نمیره، جایی که من به معنای واقعی کلمه فهمیدم توی ادارات ایران چی میگذره و چرا اینقدر عقبیم! جایی که میفهمیدی یه آدم بیچاره که از شهرستان اومده و هیچ جایی نداره اینجا و فقط معطل یه برگه است! باید روزها بره و بیاد و حتی نفهمه که کارش در کمتر از یک دقیقه هم راه می افته، جایی که شروع کار که باید از ۷ باشه در بهترین حالت از ۸.۳۰-۹ شروع میشد و پایان کاری که ۱۴.۳۰ بود از خیلی قبل از ۱۴ میرفتن به استقبالش.

به جرات میتونم بگم که اون چهارماهی که من اونجا کار میکردم از همه پرسنل رسمی اونجا زودتر میرفتم و دیرتر بر میگشتم! راس ۷ سرکار بودم، راس ۱۴.۳۰ وسایلم رو جمع می کردم،شاید اگر من هم به مرور زمان دچار میشدم مثل بقیه میشدم.

چقدر راحت زیرآب هم رو میزدن،وقتی اشتباهی میکردن دیوار حاشا و توجیه عجیب بلندبود. پاسهایی که میگرفتن هم درنوع خودش بی نظیر بود! نمیگم نماز خوندن بده! و اشتباه اما اینجا جایی بود که از ۱۱ کارمندا میرفتن واسه نماز  درصورتی که نماز راس اذان برگزار میشد ولی اینها به استقبال میرفتند!!!!

و شاید ۱ ساعتی درگیر عبادتی بودند که به نظر من هیچ ارزشی نداشت و مردم بیچاره رو منتظر میذاشتن!

وقتی میخواستی یک برگه رو به اتاق رئیس ببری و امضا بگیری، حتمن باید به مستخدم اونجا میدادی و من که خودم این کار رو میکردم بارها بهم تذکر داده بودند، مثلن وقتی اون مستخدم بیچاره ی پیر اون طرف نشسته بود باید صداش میزدی و میخواستی کارت رو انجام بده! یا اگه نبود باید منتظر میموندی تا میومد و اون این کار رو میکرد!!! خودت منتظر میموندی،ارباب رجوع ِ بیچاره معطل میشد،پیرمرد بیچاره میومد تا همه وظیفه شون رو به نحو احسن انجام بدن!!!! این هم یکی دیگه از شاهکارهای اونجابود !

صداشون رو برای هم بلند میکردن،دعوا میکردن، انگار که بچه های مدرسه اند اما هرکدومشون کمه کم ۴۰-۴۵ سال داشتند.در ازای کاری که با جون و دل اونجا انجام دادم و خستگی و عذابی که کشیدم حقوقی نگرفتم که از اول هم برام مهم نبود! ولی از حقم نمیگذرم و امیدوارم یه روزی جواب این ناحقی رو بگیرند، هیچوقت اونجا که بودم حرفی نزدم و فقط کارم رو انجام دادم بعضی از کارمندهای اونجا اینقدر بی انصاف بودند که از سادگی امثال من نهایت استفاده رو میکردند، هیچ وقت یادم نمیره که آقای " ا " به بهانه های مختلف میرفت بیرون و کارهاش رو میسپرد که من انجام بدم،من هم از همه جا بیخبر فکر میکردم که وظیفمه و باید انجام بدم، هیچ وقت برخورد زشت اون دانشجویی که دنبال مدرکش اومده بود و بخاطر سهل انگاری آقای "ر " کارش عقب افتاده بود رو یادم نمیره،هنوزم وقتی یادم می افته که یه دختر چقدر میتونه بی ادب و گستاخ باشه گریه ام میگیره، بدتر از اون این بود که وقتی با من دعوا میکرد و داد میزد  و من واقعن شکستم،هیچ کس نیومد و حرف نزد درصورتی که اصلن به من ربطی نداشت اما من داشتم براش توضیح میدادم،بغض کرده بودم نمیتونستم حرفی بزنم، اما هیچ کس نیومد جوابش رو بده،بعد از اینکه رفت خانوم "ق " مثل یه موشی که قایم شده باشه از ترس اومد و پرسید چی شده، چقدر ازش بدم میومد، اینقدر که فکر میکرد قدیسه است! اینقدر که اینها ادعای آدم بودن داشتن!  اینقدر که فکر می کردن چقدر پاک و خدایی هستند!

من صبحها میرفتم اونجا عذاب میکشیدم و خسته میشدم،عصرها هم سرکلاس بودم تا شب! چقدر خسته بودم اونروزها... من برای فرار از اون روزهام رفته بودم اونجا که سرگرم باشم اما اینقدر عذابم زیاد شد که وقتی به سمت دانشکده خودمون میرفتم گریه میکردم، بدترین قسمت کار دانشجویی اینه که همه فکر میکنن تو نیازمند این کار هستی و خیلی بدبخت بیچاره ای! و واسه همین یه جوری بهت نگاه میکنن که ترحم رو میشه قشنگ توی نگاهشون دید! و این بدترین قسمت ماجراست، وقتی بعد از یک ماه مسئول اونجا به من گفت که ساعت کارت رو نوشتی و من خوشحال گفتم نه! خیلی تعجب کرد!

از آقای " ک" بگم که به معنای واقعی کلمه موذی بود، آدمی که هراشتباهی هم که میکرد خیلی زیبا درستش میکرد، و خیلی از روزها برای من از دانشجوهای قبلی میگفت و کار اونها و مشکلاتی که داشتن و من بعد ها فهمیدم یکی از دلایل رفتن قبلیها ، کارشکنی ِ همین آقا بوده! و باز بعدها فهمیدم که این آقا همسر رئیس اون بخش خانوم " قا " هست وبرای همینه که اشتباهات و خرابکاریهاش، فتنه گریهاش اصلن به چشم نمیاد!

من آدمی هستم که همیشه با خوشبینی آدمهارو نگاه میکنم مگر اینکه خلافش ثابت بشه! از روز اولی که رفتم سرکار سعی کردم همه رو دوست داشته باشم و به همه با این دید نگاه کنم اما ۹۰٪ اونها خیلی زود خودشون رو به من نشون دادند و نقابشون کنار رفت،نمیگم من آدم مهمی بودم اونجا، که بقیه بخوان براش نقش بازی کنن،اصلن اینطوری نبود، من یه دانشجو بودم! و همین کافی بود تا همه پرسنل اونجا فکر کنند که من همه کاری باید انجام بدم! و خیلی محتاج و نیازمند اونجا هستم!

اگر بخوام از روزهای اونجا بگم و از اتفاقاتش خیلی طولانی میشه، نوشتم فقط که یادم بموونه چه روزهایی داشتم، و چه سختی هایی کشیدم! شاید توی یه پست مفصل واسه خودم این آدمهارو تشریح کردم تا همیشه حک بشن برام و یادم نره!!!

هنوز مشکل اصلیم مدرک ِ که برای گرفتنش دوست ندارم برم اونجا.