جزیره تنهایی

lonelyisland — Thu, 07 Jan 2010 18:10:18 GMT

ایمـــــــــــان بیاوریم

به آغــــــــــــاز ِ فصل ِســـــــــرد....

lonelyisland — Wed, 30 Dec 2009 19:58:01 GMT

وقتی به شروع امسال و برنامه ها و آرزوهای امسال فکر میکنم گریَم میگیره! فکر میکردم،یعنی امیدوار بودم،امسال برخلاف سال قبل یکم آروم باشه و بتونم یکمی زندگی کنم! از همون لحظه سال تحویل به خودم روحیه دادم و گفتم امسال غُرغُر و آه و ناله همه فکرای منفی،همه ی همه ی باید دور ریخته بشن،باید یک سال از این مثلن جوونی رو خوش باشی! خواستم خیلی سعی کردم ،اما واقعن نشد!!!!شاید مشکلات کمتر بود شاید استرسها ،نگرانیها،دل مشغولیها همه و همه کم شد اما ، اما همین هایی که هستند اینقدر سنگینند که اندازه همه پارسال کم آوردم از همون اولش!

خیلی بده که حساس باشی و دل نازک و رنجور خیلی بده که دلنگران همه باشی و واسه همه غصه بخوری،خیلی بده که مورد اعتماد همه باشی و مثلن گوش شنوای همه،خیلی بده که توی چشم همه خیلی محکم و قوی باشی،خیلی بده که از خودت بخاطر همه بگذری،همه اینا و خیلی چیزای دیگه واقعن بده ولی من همشونو دارم!

وقتی به داداش کوچیکه نگاه میکنم فقط اشکام دیده میشه،دلم براش میسوزه،برای اینکه کله شقه! برای اینکه ساده است! برای اینکه مغروره! برای اینکه داره روز به روز داغون تر میشه،برای اینکه کم حرف میزنه! همش توی خودشه! برای اینکه شاید به گناه نکرده داره مجازات میشه! برای اینکه با حماقت هاش داره تیشه به ریشه خودش میزنه! برای اینکه هیچ وقت نخواسته روی آرامش رو ببینه! برای اینکه همیشه دنبال دردسر میگیرده! برای اینکه به حرف هیچ کس گوش نمیده! برای اینکه هیچی واقعن ازش نمونده! نمیدونم دلیل کارهاش رو نمیفهمم!! این یک ماه اخیر که قضیه رو شد و کار به گرو و گرو کشی و تهدید این چیزا کشیده شد! داغون شد! داغون شدیم! مامان که پتانسیل و توانایی این رو داره که از حرکت یه مورچه هزار جور مسئله بسازه و جوش بزنه ! تصور کنید از این ماجرا چه ضربه ها که نخورده! اینقدر دلنگران و عصبی شده که کافیه یه ثانیه ازش بیخبر باشه! هزارجور معادله میچینه و بدترین جوابهارو میگیره!

بابا که همیشه آروم بوده و حتی توی جمع های خونوادگی به ندرت حرف میزده! راحت میشه نگرانیش رو از پشت ِ چشماش دید! وقتی هرشب چندین بار بیدار میشه و سر میزنه به داداش کوچیکه که حداقل از خوابش مطمئن باشه!

بقیه هم که گفتن نداره! اینقدر این یک ماهه همه خونواده،درگیر این قضیه بودن! که با هرصدایی،با هرزنگی! با هر چیزی که فکر کنی! همه منتظر یه انفجار بودن! همه ته دلشون یهو خالی میشده، و ....

نمیدونم این ماجرا به کجا میرسه! نمیدونم کی مقصره! نمیدونم حقیقت چیه! داداش کوچیکه منکر همه چی میشه! اما نمیدونم چرا اینقدر اصرار به ادامه ماجرا و قضیه ای داره که هیچ ربطی بهش نداره!

بیچارگی من ! از همه بدتره! من یه چیزایی میدونم یه چیزایی دیدم،از یه چیزایی که خبر دارم که هیچ کس خبر نداره و شاید تیکه ی گمشده ی این ماجرا،همیناست که من میدونم! ولی نمیتونم! هیچ کاری ازم بر نمیاد!!!

دیوونه شدم اینقدر که فکر کردم که چیکار کنم! اینقدر که حرص خوردم! اینقدر که اعصابم بهم ریخت!

خیلی بده!خیلی زجرآوره! خیلی عذاب داره که هرشب نتونی بخوابی،که هرروز و هرلحظه بی حواس باشی! که همیشه ی خدا دلشوره داشته باشی ! که با هر صدایی بلرزی وبترسی! که هرشب فکر کنی وای اگه داداش کوچیکه محکوم بشه!وای اگه کار به دادگاه و زندان و این چیزا بکشه..... چطوری میخواد ثابت کنه بی گناهه؟ وقتی همه مدارک علیه خودشه! وقتی همه جا رد ِپای خودشه! وقتی همه دارن براش میزنن و این مثه کبک سرش رو کرده زیر برف!!!!

فقط نگران مامان بابام! اونا تحمل ندارن! یه شهر به اسمشون قسم میخورن! واسه خودشون بروبیایی دارن! هیچ کس نیست که به زندگیشون به بچه هاشون به خودشون به خوبیشون حسرت نخوره!!!

میبینم که دارن ذره ذره آب میشن و میشکنن!!!

خود داداش کوچیکه هم که بدتر از همه! توی همین ۲ هفته ۷ کیلو کم کرده! اعصاب و روان هم که دیگه هیچ..... به صورتش که نگاه میکنی انگار از زیر خروارها خاک و بدبختی در اومده! گوشه های چشمش چروک افتاده! موهاش به شدت ریخته!

دلم براش میسوزه...اما هیچ کاری از دستم بر نمیاد.... به حرفم گوش نمیده....

گریه میکنم....گریه میکنم....گریه میکنم.....

lonelyisland — Sat, 26 Dec 2009 11:23:06 GMT

این روزهــــــا.....

تنها نشونه ای که ازت دارم رو هروقت اینجام چک میکنم!

وقتی میبینم عوض شده،ابروهام رو درهم میکشم! ناراحت میشم،قلبم تند تند میزنه،دستام میلرزه،چشمام خیس میشه....

اما .....

خوبه که عوض میشه حداقل میتونم دزدکی بفهمم که هستی و سالمی!

شاید به خودم هم امیدواری بدم که هنوز....

حواسم رو پرت میکنم ولی..... حواس ِ پرت شُدَم ،هم،پرت میشه به طرف ِ تو...

lonelyisland — Fri, 18 Dec 2009 16:34:18 GMT

بُت ِ من بشکن

پیش از آنکه

شــــکوهت

دنیــــایم را ویران کنـــــــد....

**:من با امید ِ تو زنده ام...

حتی اگه لِهَم کنی رفیق..... تو برمیگردی،تو دوباره برمیگردی....

lonelyisland — Wed, 16 Dec 2009 14:14:18 GMT

بعد از مشکلات و اتفاقات عجیب و غریب این اواخر،شاید اومدن جوجوها بتونه زندگی متلاطم این روزها رو آروم کنه، جوجو خوشگله خودم هفته دیگه میاد و به شدت منتظر ورودش هستم دقیقا چهارماه هست که ندیدمش! هرروز یه گوشه خونه رو برای ورودش آماده میکنم! دارم خلا و ناامیدی این روزها رو با حس اومدنش پر میکنم! خیلی دوسش دارم ....

lonelyisland — Fri, 11 Dec 2009 12:22:18 GMT

قول داده بودم به خودم که فقط و فقط به دوست داشتنش فکر کنم،هیچ کاری نکنم که فکر کنه دارم آزادیهاشو میگیرم.خیلی سخت بود اما هربار که میخواستم اعتراضی بکنم! یاد قولهام و حرفهاش می افتادم و منصرف میشدم! اینکه گفته بود تنهاست اینکه گفته بود از دوست داشتن لذت ببر اینکه گفته بود خودت رو با عشق ورزیدن آزار نده بلکه احساس آزادی رو به خودت هدیه کن... همه اینها تمام مدتی که میخواستم حرف بزنم یادم می اومد از ترس اینکه مبادا فکر کنه حسودم و احساسات دخترونه نمیذارن درست فکر کنم و منطقی باشم هیچ وقت بهش نگفتم اولین بار که عکسش رو دیدم ته دلم یه احساس خیلی بد داشتم، از اون حسها که میگن بین تمام این جنس مشترک ِ! آره من دچار یک احساس زنانه شده بودم. به خودم دلداری میدادم که نه! اینطور نیست! اون من رو دوست داره، همه وقتهای آزادش رو داره با من میگذرونه! اگه نیاز به هم صحبتیه با اینکه من این همه ازش دورم و حتی درست حسابی ندیدم اما با من حرف میزنه! آره خودم رو دلداری دادم و دادم و دادم که خوشحال باشم و سرمست از عشقش که بذارم بازهم آزاد باشه! و لذت ببره.. و وقتی اون غرق لذت و شادی بود با اینکه من از درون خورد بودم اما خوشحال بودم که تونستم خستگیهاش رو حتی برای چند ساعت کم کنم! به خودم افتخار میکردم که از این هم فاصله میتونم قلبش رو احساس کنم و راضیش کنم از بودن با من! دلم نمیخواست به سایه ای که ناخود آگاه گوشه گوشه ذهنم رو خط خطی میکرد حتی ثانیه ای میدون بدم!

اما.... شد اونچه باید میشد.... شاید من مثه کبک سرم رو زیر برف کردم.. شاید اشتباه کردم.. اما اون روز به روز ازم دور شد و اون عکس اون حس هنوزم فکر میکنم داره روز به روز بهش نزدیکتر میشه.... هیچوقت اجازه این رو به خودم ندادم که ازش توضیح بخوام،اون تعهدی در مقابل من نداشت که حالا بخواد توضیحی بده...دوباره رفت و روزهای بی خبری جاشونو دادن به ماهها .... ترسم از اینه که این ماهها بشن سالها و من در حسرت فهمیدن اونچیزی که فاصله شد اون سایه ای که شد کوه و لِهَم کرد بمونم...هنوز این قدرت رو ندارم که برای یک بار گستاخ باشم در مقابلش و ازش توضیح بخوام! کاش گستاخی میکردم ....

یاد صدات می افتم...یاد حرفهات...یاد تذکرای همیشگیت...یاد تنبیهات...یاد بدجنسی هات....یاد دوست داشتن نگفتن هات...یاد لوس شدن هات...یاد ببر شدن هات...یاد فراموشی هات...یاد بازی هات... یاد بداخلاقی هات...یاد شوخی هات...یاد دستور دادن هات...یاد درس دادن هات....یاد تکیه ی کلمه هات...

و منم که یاد خورد شدنم بدون تو می افتم هر ثانیه و هرلحظه بدون ذره ای درنگ و هنوز منتظرم تا برگردی، که به انتظار نشستنت برای من بهتر از اینه که بدونم هرگز نخواهی آمد....شاید تنها دلیل بی صدا خورد شدنم همینه که دارم خودم رو راضی میکنم به برگشتن..... یک بار دیگه بیا و بگو که من اشتباه نکردم....

و منم که بغض میشنه گوشه چشمم با حسرت این یادها که رفت و روزهایی که مُرد و آرزوهایی که بر دل ماند و ماند وماند........

lonelyisland — Sat, 05 Dec 2009 06:19:36 GMT

ساکنان دریا پس از مدتی صدای امواج را نمی شنوند، چه تلخ است قصه ی عادت....

lonelyisland — Fri, 27 Nov 2009 17:38:18 GMT

بس آرزو که در دل من مُرد

چون عشقهای خام جوانی

اما امید همره من ماند

با من نشست در پس زانو

تنها گریستم نهانی...

ه.ا.سایه

lonelyisland — Thu, 26 Nov 2009 21:17:03 GMT

حتی به لعنت خدا هم نمی ارزی.....

مگر خدا هم بلد است لعنت کند کسی را؟؟؟

اصلا تو بیا بخش کن لعنت را ....

lonelyisland — Thu, 19 Nov 2009 22:14:18 GMT

اینقدر دلم تنگ شده که هیچی ِ هیچی ازش نمونده !

میدونم خیلی خیلی غرغرو شدم اینجا و همش هرچی مینویسم انرژی منفی ِ و خیلی خیلی حال به هم زن! ولی واقعیت اینروزای من عین ِ همینه! بیرون از اینجا همه یه کسی رو میبینن که مثه همیشه می خنده و شوخ و با همه حتی با یه بچه هم سرو کله میزنه و خوش میگذرونه، اما در درون متلاشی ام شدید!! و نمیدونم باید چیکار کنم!! واسه مثلا!!! زندگی ام خیلی برنامه ها ریختم و میخوام اجرایی شون کنم اما اجرایی نمیشه و هرکدوم رو موکول میکنم به انجام دادن بعد از یکی دیگه ولی هنوز اون اولی رو پیدا نکردم که شروع کنم! و این خیلی خیلی بده!

یه عالمه کار نصفه نیمه دارم، که هرشب قرار به انجام میذارم واسه فردا! امااااااااااا فردا همانا و فرداهای دگر هم همان!!!!

دیگه بگم اینکه، اینروزها دلم واسه خودم از همیشه بیشتر میسوزه! و اینکه چقدر ساده ام و چقدر واسه آدمهای اطرافم وقت میذارم و غصه میخورم و همه کاری واسشون که از دستم بربیاد و نیاد به سختی انجام میدم! اما.... این اخلاق زشته ماهاست!! خدا کنه من هیچ وقت اینطوری نشم!

یک اتفاق خیلی خیلی بد ِ دیگه این هست که برای آدمی مثه من که واقعن سحرخیز بود و حتی تابستونا قبل خورشید خانوم بیدار بود، خیلی بده که اینقدر وابسته بشه به بالش و خواب! واینه که اینروزها حتی منو به گریه کردن وادار میکنه، کاش یه راه حلی پیدا میکردم!!

دیگه اینکه این روزها به ندرت از خونه بیرون میرم مثه گربه های خونگی شدم، و این اعتماد به نفس و روحیه ام رو وحشتناک خراب کرده! ولی همچنان حوصله بیرون رفتن و آدمهارو دیدن رو ندارم! بیزارم از این همه نقاب!!!

وقتی دلیل اصلی زندگی ِ این وبلاگ،این خونه مجازی، نیست و هرروز داره به وسعت نبودنش اضافه میشه!!!! باید هم اینجا اون خونه قبلی نباشه، باید هم اینجا دیگه رنگ و بویی نداشته باشه، باید هم اینجا اینقدر منفی و غمبار باشه! کسی که روزهای زیادیه منتظرش هستم و امیدوارم که برگرده ماههاست بی خبرم ازش! دعا کنید برگرده!